niedziela, 14 lipca 2013

Maroko - zachód słońca na Saharze

Dziś chciałabym Was zabrać na pustynię. Na wspaniały Erg Chebbi (Irk asz-Szabbi). To przepiękne wydmy leżące we wschodniej części Maroka, niedaleko granicy z Algierią. Ich rozpiętość sięga ponad 20 kilometrów z północy na południe oraz ponad 5 km ze wschodu na zachód. Najwyższa z wydm osiąga 150 metrów wysokości. 




Popołudniem spod hotelu w Erfoud (Arfud) ruszyliśmy jeepami, pędząc najpierw po hamadzie otaczającej Erg Chebbi. Panowie kierowcy szaleli za kółkiem, dając nam zasmakować odrobinę rajdu Paryż-Dakar ;) Po ok. półgodzinnej jeździe naszym oczom ukazał się obóz Nomadów. Zawitaliśmy na przepyszną berber whisky, wysłuchaliśmy kilku opowieści o Ich życiu i ruszyliśmy dalej. 





Powoli na horyzoncie pojawiały się zarysy wydm. Piach zaczynał mienić się szeroką paletą ciepłych barw, ale najlepsze było jeszcze przed nami :)




Kiedy dotarliśmy do obrzeży wydm zaparło mi dech w piersiach. Feeria barw, gorący piasek pod stopami, dromadery czekające nieopodal na spragnionych przygody turystów - w tym momencie poczułam, że czeka mnie coś fantastycznego. Nie myliłam się. Powitali nas ludzie Sahary: ubrani w swoje tradycyjne stroje, które wspaniale kontrastowały w kolorem piasku :)





Dosiedliśmy naszych pustynnych rumaków i dostojnie ruszyliśmy w stronę wydm. Samo wsiadanie na dromadera wyzwoliło we mnie sporo emocji :) Początki podróży na jego grzbiecie przebiegały pod znakiem kurczowego trzymania się drążka i oswajania z ruchem tego niesamowicie wytrzymałego zwierzęcia :) Szybko sięgnęłam jednak po aparat, by zatrzymać w obiektywie każdą sekundę tej wspaniałej przygody :) Z każdą minutą kolor piasku zmieniał barwę i lśnił w promieniach chylącego się ku zachodowi słońca. Po dotarciu na wydmy nasze dromadery udały się na odpoczynek, a my jak dzieci upajaliśmy się miejscem, w które dane nam było dotrzeć. Były spacery krawędziami wydm, pogaduchy o życiu z naszymi przewodnikami, zakopywanie się w gorącym piasku, nieokiełznane biegi oraz zjazd z wydmy na... części ciała, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę ;) Nie potrafię opisać słowami emocji, które mi wtedy towarzyszyły... Pokażę za to zdjęcia :)











niedziela, 7 lipca 2013

Kopalnia talentów ---> Ewelina i jej zapiski

Dziś chciałam nieśmiało wspomnieć o wyróżnieniu, które mnie spotkało ze strony Kasi z bloga Kasiulkowe prace szydełkowe :) Prowadzi Ona m.in. cykl postów pt. Kopalnia talentów, prezentując i promując w nim "młode" stażem i mniej popularne blogi. Jakież było moje zaskoczenie, gdy Kasia zaprosiła mnie do udziału w swojej inicjatywie :) Zrobiło mi się wyjątkowo miło i ciepło na serduchu :) Jako że byłam akurat w trakcie podróży, Kasia cierpliwie zaczekała na mój powrót i zadała kilka pytań, na które odpowiadam u niej na blogu, o TU. Pobuszujcie u Kasi, bo tworzy niesamowite prace na szydełku :) Znajdziecie u Niej mnóstwo praktycznych porad, wzorów i na pewno nie pozostaniecie obojętni na Jej talenty :)

Pozdrawiam Was serdecznie

Ewelina


niedziela, 30 czerwca 2013

Powakacyjnie

Po dwóch tygodniach intensywnych przeżyć wzrokowych, smakowych, słuchowych i dotykowych wracam do Was naładowana pozytywną energią :) Dziś jednak tylko na chwilę - pokażę w wielkim skrócie miejsca, które doładowały moje akumulatory oraz zajrzę szybciutko na Wasze blogi. Komentarze jednak będą musiały poczekać na moją ponowną łączność z rzeczywistością ;) 

Oto kilka kadrów z Maroka oraz Francji - w obydwu krajach ciągnęło nas na południe :) Pierwszy raz leciałam samolotem więc rozpocznę od kadru znad chmur :)




















niedziela, 9 czerwca 2013

Lukrowana niedziela

Dziś wraz ze Szwagierką zadebiutowałyśmy na lukrowo :) Upiekłyśmy ciasteczka kakaowe - przepis znajdziecie TU. Lukier do ozdabiania robiłyśmy według przepisu STĄD. Powiem Wam, a raczej napiszę, że to świetna zabawa :) Lukier dostał nóg i biegał nie tylko po ciasteczkach ;) Oto efekty naszej zabawy :)








Muszę się jeszcze koniecznie pochwalić wspaniałym prezentem, który dostałam od Agi-Turkisy :) Jej zdolne łapki wydziergały dla mnie i mojego Męża poniższe cuda w naszych ulubionych kolorkach :) Herbatka z takich podkładek smakuje o niebo lepiej :) A jeden z kwiatków powędrował już na moją bluzkę i był ze mna w pracy :)




poniedziałek, 3 czerwca 2013

Plitwice - szmaragdowy park narodowy

Jeziora Plitwickie to przede wszystkim wspaniałe zjawisko przyrody, które jest największym i najstarszym parkiem narodowym Chorwacji. Został założony w 1949 roku, a na listę światowego dziedzictwa UNESCO trafił w roku 1979. Leży w odległości ok. 120 km od chorwackiej stolicy i zajmuje powierzchnię prawie 30 tys. km kwadratowych. Na jego terenie możemy podziwiać 16 jezior, znajdujących się na dwóch piętrach (tzw. Jeziora Górne i Dolne) oraz ok. 90 różnych wodospadów i kaskad. Mnóstwo jest też strumyków, potoków, rozlewisk, a wszystko to wśród bujnej zieleni.Woda otacza nas wkoło, a powiewy wiatru otulają nas lekką mgiełką z pobliskich wodospadów. Kolor jezior ciągle się zmienia - raz widzimy szmaragd, raz zieleń, a raz turkus - paleta kolorów zależy nie tylko od kąta promieni słonecznych, ale też od organizmów żyjących w jeziorach oraz zawartości minerałów. W czystej wodzie dostrzec możemy ławice ryb, opadłe gałęzie lub konary drzew oraz wapienne formacje. Tak naprawdę park cały czas się zmienia dzięki zachodzącym procesom chemicznym i geologicznym. 







Na biletach, które dostajemy przy wejściu jest mapka orientacyjna. Uważam, że spokojnie wystarcza, by się nie zgubić. Spacerujemy wybranymi trasami wzdłuż jezior po drewnianych kładkach, czasem schodkach, ale możemy się też przemieścić po największym jeziorze Kozjak (głębokość ok.50m) elektrycznym statkiem. Jednak największych wrażeń dostarczają spacery, podczas których podziwiamy plitwicką florę i faunę w pełni.




Z jeziorami związana jest też pewna legenda: miejsce to długo cierpiało z powodu suszy. Tutejsi mieszkańcy  bezskutecznie modlili się o deszcz. Pewnego dnia ich błagań wysłuchała Czarna Królowa, która zawitała na tereny dzisiejszego parku. Spowodowała ona ogromna ulewę, dzięki której powstały Jeziora Plitwickie :)

Nawiążę też troszkę do historii Chorwacji i to tej najnowszej, ponieważ w 1991 roku to właśnie tu serbskie wojska zaatakowały posterunek chorwackiej policji, tu też zginęła pierwsza ofiara tych jakże krwawych początków lat dziewięćdziesiątych.  

Na koniec polecam oficjalną stronę, na której zainteresowani znajdą więcej szczegółów: http://www.np-plitvicka-jezera.hr/



sobota, 25 maja 2013

Omiš

Omiš to urocza mała miejscowość w Dalmacji, między Splitem a Makarską, położona malowniczo u podnóża masywu skalnego Mosor oraz w pobliżu ujścia rzeki Cetiny. To w jej kanionie miasteczko uwiło swe klimatyczne wąskie uliczki. Omiš był kiedyś (XII-XIV w.) siedzibą jednych z najgroźniejszych na Morzu Śródziemnym piratów, dowodzonych przez książęta z rodu Kačić. Zabudowa oraz fortyfikacje otaczające miasto to namacalne dowody na piracką przeszłość. Do dziś zachował się warowny zamek Mirabela, stojący na stromej skale. Zobaczymy tam ocalałe kolumny z ciekawymi kapitelami oraz resztki murów. Natkniemy się też na pozostałości schowków i skrytek, ale niestety gwarancji odnalezienia skarbu nikt nam nie da ;) 
Miasteczko ma wszystko, co potrzeba do wypoczynku: krystalicznie czysta woda Adriatyku, plaże i zatoczki, świeże powietrze, port i możliwość wypłynięcia z niego w rejs (my płynęliśmy na wyspę Brač), kanion rzeki Cetiny (możliwość spływu) oraz bliskość gór i pięknych szlaków. Poza tym to świetna baza wypadowa do pozostałych interesujących dalmatyńskich destynacji. Osoby lubiące aktywny wypoczynek też nie będą narzekały na nudę, bo mamy do wyboru sporo możliwości takich jak np.: rafting na rzece Cetina, wspinaczkę, nurkowanie, surfing, piesze wędrówki szlakami górskimi.
A teraz spójrzcie na kilka kadrów i podejmijcie decyzję, czy chcielibyście kiedyś tam zawitać :) Miłego oglądania :)