wtorek, 1 października 2013

Maroko - Ait Ben Haddou

To miejsce może się wydać wielu osobom podejrzanie znajome ;D To chyba najsłynniejszy ksar w Maroku, który wielokrotnie można podziwiać na ekranie :) Trzeba tylko obejrzeć takie filmy jak np. "Gladiator", "Klejnot Nilu", "Aleksander" czy "Kundun". Ta ufortyfikowana osada w kolorze czerwonawej ziemi jest bardzo malowniczo położona na zboczu wzgórza. W dole możemy podziwiać gaj palmowy porastający brzegi rzeki Warzazat. Ait Ben Haddou miał w przeszłości duże znaczenie jako miasto położone na trasie karawan do Timbuktu. W roku 1987 osada została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Stanowi ona wspaniały przykład architektury południowej części Maroka. Stojące do dziś kazby pochodzą prawdopodobnie z XVI wieku. Oczywiście z racji materiałów, z jakich zostały wykonane muszą być regularnie restaurowane. Osada do dziś jest zamieszkana, o czym mogliśmy się przekonać zwiedzając ją wraz z jej mieszkańcem i tutejszą "gwiazdą" ekranu Mohammedem - statystą w wielu filmach :) Po drodze spotykamy też "społeczność" artystyczną w postaci pana, który maluje obrazki przy użyciu karmelu! oraz drugiego pana, który z kolei wypala je przy pomocy lupy! Szczęka opada! Oczywiście zakupiliśmy na pamiątkę jeden z karmelowych obrazków :) Wdrapaliśmy się też na szczyt wzgórza, z którego rozciąga się urokliwa panorama okolicy. Niechaj więcej o tym cudownym miejscu opowiedzą zdjęcia :)












piątek, 20 września 2013

Żniwowanie w Muzeum Wsi Lubelskiej

W przedostatnią niedzielę lipca tego roku w lubelskim skansenie można było poczuć prawdziwy klimat żniwowania :) Nie mogło nas tam zabraknąć ;) Na dzień dobry na polu przy wiatraku z Zygmuntowa powitał nas wspaniały widok: tradycyjne koszenie zboża kosą :) Krzepki pan w białym lnianym stroju energicznie machał "sprzętem", aż źdźbła leciały ;) Kobiety uwijały się sprawnie przy wiązaniu snopków, a wszystko to odbywało się w rytm ludowych pieśni w wykonaniu zespołu "Śpiewający Sławin". Można też było obejrzeć wystawę narzędzi rolniczych oraz skosztować wypiekanych podpłomyków :) Kto ciekawy innych atrakcji w skansenie zapraszam na stronę muzeum, o TU.
To był wspaniale spędzony dzień! Taki jednodniowy powrót do lat dzieciństwa. Wróciłam pamięcią do wakacji spędzanych u Dziadków na wsi, zapachu siana, jazdy wozem, wiązania snopków :) I pomyśleć, że nasi Dziadkowie nie mieli do pomocy nowoczesnych maszyn, wszystko ogarniali siłą własnych rąk! 
Dobra, koniec marudzenia ;) Oto zdjęcia, tym razem sesyjka analogowa - idealna do takich klimatów :) Dla wtajemniczonych: Kodak AE-1 Program, Equicolor 100.












środa, 4 września 2013

Maroko - feeria barw w Ogrodach Majorelle

Po długiej przerwie powracam z fotograficznymi wspomnieniami :) Temat na dziś to jedna z atrakcji Marrakeszu, szczególnie dla fanów przyrody :) Tytułowe ogrody leżą w samym centrum betonowej ville nouvelle, a stworzył je francuski malarz i projektant Jacques Majorelle, który przybył do Maroka podczas I wojny światowej. We wstępnym założeniu miało powstać miejsce, służące jedynie pracy artysty. Jednak stworzył on coś, co przyniosło mu znacznie większą sławę niż jego twórczość ;) Wokół jego willi powstał wspaniały ogród botaniczny. Po raz pierwszy został udostępniony publiczności w 1947 roku. Na budynkach dominuje kolor kobaltowy, który był ulubioną barwą malarza. Wraz z kontrastującą żółcią tworzą bardzo energetyczny duet :). 
W latach 80-tych XX wieku ogród stał się własnością Yves Saint Laurent'a, którego prochy zgodnie z jego wolą zostały złożone w tym właśnie miejscu. To głównie dzięki niemu ogród zawdzięcza swój obecny wygląd. Na jego terenie można odwiedzić muzeum Laurent'a, a także zbiór obrazów Majorelle'a. Ogród jest mały, ale pełen uroku. Ponad 300 gatunków roślin, śpiew ptaków, szum wody, umiejętnie wkomponowane altanki i szalone kolory potrafią pobudzić zmysły :) Jednym zdaniem: to wspaniała oaza zieleni w Marrakeszu :)









czwartek, 25 lipca 2013

Maroko - dolina rzeki Draa

Tytułowa Draa należy do najdłuższych rzek w Maroku. Ma długość ok. 1100 km, jej źródeł należy szukać w Atlasie Wysokim, a ujścia w Oceanie Atlantyckim. Wodę w korycie odnajdziemy głównie zimą, gdy trwa pora deszczowa. Sama dolina rozciąga się na powierzchni ok. 23 tys. km kwadratowych, a  jej ok. 100-kilometrowy odcinek zwany jest szlakiem tysiąca kazb. To magiczne miejsce pełne jest olbrzymich oaz i gajów palmowych. W ich cieniu odnajdziemy liczne wioski z kazbami, zbudowanymi z gliny. Stanowią one przykład tradycyjnej warownej architektury, bazującej właśnie na glinie.







Jedną z ciekawych miejscowości w dolinie jest Agdz (nazwa oznacza "miejsce spoczynku"). Ta mała mieścina leży w oazie, otoczonej górami Jebel Kissane. To tędy przebiegał słynny szlak karawan z Marrakeszu do Timbuktu (obecne Mali). W domach wzdłuż głównej ulicy, w których dziś znajdują się liczne sklepiki, zatrzymywały się niegdyś wspomniane karawany. Muszę koniecznie odnaleźć informację, kiedy przeszła tędy ostatnia :)






Miasteczko dość ruchliwe, w międzyczasie postanowiliśmy odpocząć w pobliskiej knajpce :) Nie obeszło się oczywiście bez tradycyjnego tajine i świeżo wyciskanego soku :)




W drodze do Zagory zatrzymujemy się w jednej z oaz. Od razu otacza nas gromada dzieciaczków z pudełkami daktyli. Nie, nie, to nie poczęstunek tylko ich sposób na zarobek ( a właściwie dlaczego oni nie chodzą do szkoły?). Towarzyszyły nam one podczas całego zwiedzania i próbowały zwracać na siebie uwagę wszelkimi sposobami :) A to pogawędką (maluchy znały doskonale strategiczne słowa handlowe po angielsku :) , a to wyplatanymi z trawy wielbłądami :) Mój "adorator" miał na imię Mustafa i wyplótł dla mnie w zawrotnym tempie jeden egzemplarz tego niezwykle wytrzymałego zwierzątka :)






Po drugiej stronie ulicy zwiedzaliśmy zamieszkaną wciąż kazbę Oulad Othmane. Nie mogę wyjść z podziwu, że tak ogromne budowle stworzone tylko z gliny i siana "żyją" tyle lat. Oczywiście wymagają regularnych poprawek, ale zadziwia prostota ich wykonania. Dla mieszkańców są przede wszystkim doskonałą ochroną przed słońcem i upałem. W większości pomieszczeń nie ma okien, światło dają dziury w dachu... "Pokoje" są bardzo skromnie wyposażone. Jest jeszcze jedna rzecz, która zwraca uwagę w takim miejscu - wszędobylski pył. W przebłyskujących promieniach światła jego drobinki tańczą niczym derwisze. Po wdrapaniu się na górę naszym oczom ukazuje się wspaniały widok na całą okolicę. Z jednej strony widok na wioskę, z drugiej na las palmas ;) A pod nogami uginające się podłoga i ta adrenalinka: wpadnę do środka czy nie ;)






W drodze do Zagory odwiedzamy ksar Tisirgat, który pochodzi z XVI wieku i stanowi plątaninę uliczek, korytarzy, ciemnych i dusznych, ale wciąż zamieszkanych. Mieszkańcy posiadają tam prąd i wodę, co zdarza się rzadko. Ksar pozwala nam odkryć też życie dawnych Berberów z południa, ponieważ zaglądamy do muzeum sztuki i tradycji doliny rzeki Draa. Odnajdujemy tam mnóstwo eksponatów berberyjskiej sztuki użytkowej, oglądamy sposoby zagospodarowania pomieszczeń.










Na mnie największe wrażenie zrobiła, a właściwie wywołała szok sala porodowa... Na podłodze mata, w kącie kilka poduszek, parę innych drobiazgów, a ze środka sufitu zwisa sznur, który rodząca ściskała by ulżyć swym cierpieniom...



Pod koniec dnia docieramy do Zagory. Hotel wygląda jak z tysiąca i jednej nocy. Czuje się w nim dosłownie bajkowo :) To był zdecydowanie najpiękniejszy ze wszystkich, w których dane nam było nocować. Ale to materiał na inny post :)