czwartek, 25 lipca 2013

Maroko - dolina rzeki Draa

Tytułowa Draa należy do najdłuższych rzek w Maroku. Ma długość ok. 1100 km, jej źródeł należy szukać w Atlasie Wysokim, a ujścia w Oceanie Atlantyckim. Wodę w korycie odnajdziemy głównie zimą, gdy trwa pora deszczowa. Sama dolina rozciąga się na powierzchni ok. 23 tys. km kwadratowych, a  jej ok. 100-kilometrowy odcinek zwany jest szlakiem tysiąca kazb. To magiczne miejsce pełne jest olbrzymich oaz i gajów palmowych. W ich cieniu odnajdziemy liczne wioski z kazbami, zbudowanymi z gliny. Stanowią one przykład tradycyjnej warownej architektury, bazującej właśnie na glinie.







Jedną z ciekawych miejscowości w dolinie jest Agdz (nazwa oznacza "miejsce spoczynku"). Ta mała mieścina leży w oazie, otoczonej górami Jebel Kissane. To tędy przebiegał słynny szlak karawan z Marrakeszu do Timbuktu (obecne Mali). W domach wzdłuż głównej ulicy, w których dziś znajdują się liczne sklepiki, zatrzymywały się niegdyś wspomniane karawany. Muszę koniecznie odnaleźć informację, kiedy przeszła tędy ostatnia :)






Miasteczko dość ruchliwe, w międzyczasie postanowiliśmy odpocząć w pobliskiej knajpce :) Nie obeszło się oczywiście bez tradycyjnego tajine i świeżo wyciskanego soku :)




W drodze do Zagory zatrzymujemy się w jednej z oaz. Od razu otacza nas gromada dzieciaczków z pudełkami daktyli. Nie, nie, to nie poczęstunek tylko ich sposób na zarobek ( a właściwie dlaczego oni nie chodzą do szkoły?). Towarzyszyły nam one podczas całego zwiedzania i próbowały zwracać na siebie uwagę wszelkimi sposobami :) A to pogawędką (maluchy znały doskonale strategiczne słowa handlowe po angielsku :) , a to wyplatanymi z trawy wielbłądami :) Mój "adorator" miał na imię Mustafa i wyplótł dla mnie w zawrotnym tempie jeden egzemplarz tego niezwykle wytrzymałego zwierzątka :)






Po drugiej stronie ulicy zwiedzaliśmy zamieszkaną wciąż kazbę Oulad Othmane. Nie mogę wyjść z podziwu, że tak ogromne budowle stworzone tylko z gliny i siana "żyją" tyle lat. Oczywiście wymagają regularnych poprawek, ale zadziwia prostota ich wykonania. Dla mieszkańców są przede wszystkim doskonałą ochroną przed słońcem i upałem. W większości pomieszczeń nie ma okien, światło dają dziury w dachu... "Pokoje" są bardzo skromnie wyposażone. Jest jeszcze jedna rzecz, która zwraca uwagę w takim miejscu - wszędobylski pył. W przebłyskujących promieniach światła jego drobinki tańczą niczym derwisze. Po wdrapaniu się na górę naszym oczom ukazuje się wspaniały widok na całą okolicę. Z jednej strony widok na wioskę, z drugiej na las palmas ;) A pod nogami uginające się podłoga i ta adrenalinka: wpadnę do środka czy nie ;)






W drodze do Zagory odwiedzamy ksar Tisirgat, który pochodzi z XVI wieku i stanowi plątaninę uliczek, korytarzy, ciemnych i dusznych, ale wciąż zamieszkanych. Mieszkańcy posiadają tam prąd i wodę, co zdarza się rzadko. Ksar pozwala nam odkryć też życie dawnych Berberów z południa, ponieważ zaglądamy do muzeum sztuki i tradycji doliny rzeki Draa. Odnajdujemy tam mnóstwo eksponatów berberyjskiej sztuki użytkowej, oglądamy sposoby zagospodarowania pomieszczeń.










Na mnie największe wrażenie zrobiła, a właściwie wywołała szok sala porodowa... Na podłodze mata, w kącie kilka poduszek, parę innych drobiazgów, a ze środka sufitu zwisa sznur, który rodząca ściskała by ulżyć swym cierpieniom...



Pod koniec dnia docieramy do Zagory. Hotel wygląda jak z tysiąca i jednej nocy. Czuje się w nim dosłownie bajkowo :) To był zdecydowanie najpiękniejszy ze wszystkich, w których dane nam było nocować. Ale to materiał na inny post :)

niedziela, 14 lipca 2013

Maroko - zachód słońca na Saharze

Dziś chciałabym Was zabrać na pustynię. Na wspaniały Erg Chebbi (Irk asz-Szabbi). To przepiękne wydmy leżące we wschodniej części Maroka, niedaleko granicy z Algierią. Ich rozpiętość sięga ponad 20 kilometrów z północy na południe oraz ponad 5 km ze wschodu na zachód. Najwyższa z wydm osiąga 150 metrów wysokości. 




Popołudniem spod hotelu w Erfoud (Arfud) ruszyliśmy jeepami, pędząc najpierw po hamadzie otaczającej Erg Chebbi. Panowie kierowcy szaleli za kółkiem, dając nam zasmakować odrobinę rajdu Paryż-Dakar ;) Po ok. półgodzinnej jeździe naszym oczom ukazał się obóz Nomadów. Zawitaliśmy na przepyszną berber whisky, wysłuchaliśmy kilku opowieści o Ich życiu i ruszyliśmy dalej. 





Powoli na horyzoncie pojawiały się zarysy wydm. Piach zaczynał mienić się szeroką paletą ciepłych barw, ale najlepsze było jeszcze przed nami :)




Kiedy dotarliśmy do obrzeży wydm zaparło mi dech w piersiach. Feeria barw, gorący piasek pod stopami, dromadery czekające nieopodal na spragnionych przygody turystów - w tym momencie poczułam, że czeka mnie coś fantastycznego. Nie myliłam się. Powitali nas ludzie Sahary: ubrani w swoje tradycyjne stroje, które wspaniale kontrastowały w kolorem piasku :)





Dosiedliśmy naszych pustynnych rumaków i dostojnie ruszyliśmy w stronę wydm. Samo wsiadanie na dromadera wyzwoliło we mnie sporo emocji :) Początki podróży na jego grzbiecie przebiegały pod znakiem kurczowego trzymania się drążka i oswajania z ruchem tego niesamowicie wytrzymałego zwierzęcia :) Szybko sięgnęłam jednak po aparat, by zatrzymać w obiektywie każdą sekundę tej wspaniałej przygody :) Z każdą minutą kolor piasku zmieniał barwę i lśnił w promieniach chylącego się ku zachodowi słońca. Po dotarciu na wydmy nasze dromadery udały się na odpoczynek, a my jak dzieci upajaliśmy się miejscem, w które dane nam było dotrzeć. Były spacery krawędziami wydm, pogaduchy o życiu z naszymi przewodnikami, zakopywanie się w gorącym piasku, nieokiełznane biegi oraz zjazd z wydmy na... części ciała, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę ;) Nie potrafię opisać słowami emocji, które mi wtedy towarzyszyły... Pokażę za to zdjęcia :)











niedziela, 7 lipca 2013

Kopalnia talentów ---> Ewelina i jej zapiski

Dziś chciałam nieśmiało wspomnieć o wyróżnieniu, które mnie spotkało ze strony Kasi z bloga Kasiulkowe prace szydełkowe :) Prowadzi Ona m.in. cykl postów pt. Kopalnia talentów, prezentując i promując w nim "młode" stażem i mniej popularne blogi. Jakież było moje zaskoczenie, gdy Kasia zaprosiła mnie do udziału w swojej inicjatywie :) Zrobiło mi się wyjątkowo miło i ciepło na serduchu :) Jako że byłam akurat w trakcie podróży, Kasia cierpliwie zaczekała na mój powrót i zadała kilka pytań, na które odpowiadam u niej na blogu, o TU. Pobuszujcie u Kasi, bo tworzy niesamowite prace na szydełku :) Znajdziecie u Niej mnóstwo praktycznych porad, wzorów i na pewno nie pozostaniecie obojętni na Jej talenty :)

Pozdrawiam Was serdecznie

Ewelina


niedziela, 30 czerwca 2013

Powakacyjnie

Po dwóch tygodniach intensywnych przeżyć wzrokowych, smakowych, słuchowych i dotykowych wracam do Was naładowana pozytywną energią :) Dziś jednak tylko na chwilę - pokażę w wielkim skrócie miejsca, które doładowały moje akumulatory oraz zajrzę szybciutko na Wasze blogi. Komentarze jednak będą musiały poczekać na moją ponowną łączność z rzeczywistością ;) 

Oto kilka kadrów z Maroka oraz Francji - w obydwu krajach ciągnęło nas na południe :) Pierwszy raz leciałam samolotem więc rozpocznę od kadru znad chmur :)




















niedziela, 9 czerwca 2013

Lukrowana niedziela

Dziś wraz ze Szwagierką zadebiutowałyśmy na lukrowo :) Upiekłyśmy ciasteczka kakaowe - przepis znajdziecie TU. Lukier do ozdabiania robiłyśmy według przepisu STĄD. Powiem Wam, a raczej napiszę, że to świetna zabawa :) Lukier dostał nóg i biegał nie tylko po ciasteczkach ;) Oto efekty naszej zabawy :)








Muszę się jeszcze koniecznie pochwalić wspaniałym prezentem, który dostałam od Agi-Turkisy :) Jej zdolne łapki wydziergały dla mnie i mojego Męża poniższe cuda w naszych ulubionych kolorkach :) Herbatka z takich podkładek smakuje o niebo lepiej :) A jeden z kwiatków powędrował już na moją bluzkę i był ze mna w pracy :)




poniedziałek, 3 czerwca 2013

Plitwice - szmaragdowy park narodowy

Jeziora Plitwickie to przede wszystkim wspaniałe zjawisko przyrody, które jest największym i najstarszym parkiem narodowym Chorwacji. Został założony w 1949 roku, a na listę światowego dziedzictwa UNESCO trafił w roku 1979. Leży w odległości ok. 120 km od chorwackiej stolicy i zajmuje powierzchnię prawie 30 tys. km kwadratowych. Na jego terenie możemy podziwiać 16 jezior, znajdujących się na dwóch piętrach (tzw. Jeziora Górne i Dolne) oraz ok. 90 różnych wodospadów i kaskad. Mnóstwo jest też strumyków, potoków, rozlewisk, a wszystko to wśród bujnej zieleni.Woda otacza nas wkoło, a powiewy wiatru otulają nas lekką mgiełką z pobliskich wodospadów. Kolor jezior ciągle się zmienia - raz widzimy szmaragd, raz zieleń, a raz turkus - paleta kolorów zależy nie tylko od kąta promieni słonecznych, ale też od organizmów żyjących w jeziorach oraz zawartości minerałów. W czystej wodzie dostrzec możemy ławice ryb, opadłe gałęzie lub konary drzew oraz wapienne formacje. Tak naprawdę park cały czas się zmienia dzięki zachodzącym procesom chemicznym i geologicznym. 







Na biletach, które dostajemy przy wejściu jest mapka orientacyjna. Uważam, że spokojnie wystarcza, by się nie zgubić. Spacerujemy wybranymi trasami wzdłuż jezior po drewnianych kładkach, czasem schodkach, ale możemy się też przemieścić po największym jeziorze Kozjak (głębokość ok.50m) elektrycznym statkiem. Jednak największych wrażeń dostarczają spacery, podczas których podziwiamy plitwicką florę i faunę w pełni.




Z jeziorami związana jest też pewna legenda: miejsce to długo cierpiało z powodu suszy. Tutejsi mieszkańcy  bezskutecznie modlili się o deszcz. Pewnego dnia ich błagań wysłuchała Czarna Królowa, która zawitała na tereny dzisiejszego parku. Spowodowała ona ogromna ulewę, dzięki której powstały Jeziora Plitwickie :)

Nawiążę też troszkę do historii Chorwacji i to tej najnowszej, ponieważ w 1991 roku to właśnie tu serbskie wojska zaatakowały posterunek chorwackiej policji, tu też zginęła pierwsza ofiara tych jakże krwawych początków lat dziewięćdziesiątych.  

Na koniec polecam oficjalną stronę, na której zainteresowani znajdą więcej szczegółów: http://www.np-plitvicka-jezera.hr/